Return to jedno z najważniejszych uderzeń w tenisie. Każdy punkt rozpoczyna się od serwisu lub returnu, więc te aspekty powinny być szczególnie uwzględnione w procesie treningowym zawodnika na każdym poziomie zaawansowania. Technika oraz zamysł taktyczny różnią się w zależności od tego, czy jest to pierwsze czy drugie podanie.

Podczas odbioru pierwszej zagrywki często głównym priorytetem będzie przebicie piłki przez siatkę oraz umiejscowienie jej w głębszej części kortu (blisko linii końcowej). Takie podejście wynika z sytuacji, że serwujący starają się podjąć większe ryzyko przy pierwszym serwisie i jego głównym celem jest as serwisowy lub trudna, zmuszająca często do błędu zagrywka. W zależności od wieku prędkości piłki mogą sięgać nawet do ponad 220 km/h, co sprawia, że kontrola, a nie siła, jest na pierwszym miejscu dla odbierającego zawodnika. Jeżeli chodzi o sprawy techniczne to musimy pamiętać, że odbicie forehandem po 1 serwisie to nie to samo co forehand w wymianie z linii końcowej. Priorytetem technicznym przy odbiorze pierwszego serwisu powinien być krótszy zamach. Po pierwsze, łatwiej jest nam kontrolować rakietę z bardziej kompaktowym odprowadzeniem, co pozytywnie wpłynie na większą ilość precyzyjnie trafionych returnów przed linią ciała. Musimy pamiętać, że dużo błędów returnowych wynika z tradycyjnego spóźnienia z uderzeniem, dlatego zawodnicy muszą nauczyć się, jak dopasować odprowadzenie rakiety do poszczególnych sytuacji na korcie. Wielu zawodników stara się regularnie odprowadzać rakietę do returnu aby otrzymać dodatkową siłę uderzenia, zapominając, że piłka leci już z wystarczającą prędkością by użyć jej przeciwko rywalowi. Dodatkowo, ważnym elementem technicznym efektywnego returnu jest tzw blok. Przy dużych prędkościach serwisu zawodnicy nie mają wystarczającej ilości czasu, by przejść przez wszystkie etapy regularnego forehandu, dlatego szybka reakcja i prosty oraz skrócony ruch rakiety to umiejętności, które mogą zagwarantować sukces. Przy bloku returnowym, zawodnik uderza piłkę bez wykończenia uderzenia. Wielu trenerów kładzie duży nacisk na „poprawne” wykończenia forehandu czy backhandu, lecz musimy pamiętać, że to co dzieje się po kontakcie z piłką to jedynie wyhamowanie rakiety, a nie czynnik mający duży wpływ na efektywność zagrania. Zatrzymanie rakiety w punkcie trafienia pozwala na zwiększenie kontroli szybko nadlatującej piłki i większą szansę na zdobycie punktów przeciwko dobrze serwującemu przeciwnikowi.

Drugi serwis w tenisie to juz historia całkiem odmienna. Technika oraz taktyka są zależne od umiejętności przeciwnika, dlatego każdy zawodnik powinien być przygotowany na różne scenariusze. Część zawodników posiada drugi serwis tylko po to by wprowadzić bezpiecznie piłkę do gry, więc daje to możliwość ofensywnego returnu odbierającemu. Inni zawodnicy, w szczególności posiadający korzystne warunki fizyczne, są w stanie serwować asy lub zmuszać przeciwnika do ciężkiej pracy przy użyciu drugiej zagrywki, więc returnujący musi przygotować się na bardziej neutralne lub nawet defensywne odpowiedzi. Technika uderzenia może mieć duży wpływ na efektywność uderzeń, dlatego zawodnicy muszą regularnie spędzać czas na ćwiczeniu różnych wariantów w pozycji returnującego. Podczas słabej drugiej zagrywki, technika returnu nie musi zbytnio odbiegać od techniki zwykłego uderzenia z końcowej linii. Mając dużo czasu i nie czując presji, zawodnik może spokojnie przygotować się na ofensywne uderzenie i zacząć dominację punktu od pierwszej piłki. Ważną informacją do zapamiętania jest to, że poprzez agresywne uderzenia kończące lub zmuszające przeciwnika do błędu, returnujący kładzie ogromną presję na serwującego. Taki stan rzeczy może powodować podjęcie większego ryzyka przez serwującego podczas drugiej zagrywki, co może się przełożyć na większą ilość podwójnych błedów serwisowych. Jeżeli chodzi o odbiór bardziej agresywnego serwisu, zawodnicy mogą śmiało wykorzystać aspekt wyćwiczony w odbiorze 1 serwisu i skrócić zamach na rzecz większej kontroli uderzenia. Ważne jest utrzymanie wysokiego procentu trafionych returnów, by serwujący nie miał komfortu psychicznego i pewności, że drugi serwis to wystarczająca broń na wygranie punktu.
Podsumowując, return to kluczowe uderzenie w tenisie, a nieznajomość priorytetów technicznych i taktycznych tego uderzenia uniemożliwia prawidłowy rozwój każdego tenisisty. Patrząc na to jak często return może zdecydować o końcowym wyniku meczu tenisowego, zawodnicy powinni zwracać wiekszą uwagę na trenowanie tego aspektu podczas zajęć treningowych.

Tenis to sport, w którym występują zawodnicy o zróżnicowanej budowie ciała. Będąc na każdym turnieju juniorskim możemy zauważyć niskich i bardzo zwinnych atletów, zawodników o średniej wysokości charakteryzujących się szeroką gamą zdolności, a także możemy dostrzec wysokich sportowców, którzy mają widoczne problemy koordynacyjne i szybkościowe. W tym artykule, skupimy się wyłącznie na wysokich graczach i taktyce, jaką powinniśmy obrać podczas pojedynku przeciwko takiemu zawodnikowi.

Na początku, warto wyjaśnić co oznacza „wysoki zawodnik” w tenisie ziemnym. Ogólnie przyjęło się, że mężczyzna mierzący powyżej 190 cm nosi miano wysokiego, natomiast kobieta potrzebuje więcej niż 180 cm. Jest to zasada odnosząca się do zawodników dorosłych, którzy są oceniani w porównianiu do większości graczy tenisowych. Musimy pamiętać, że to porównanie może być również użyte podczas turniejów juniorskich, więc te liczby bedą odmienne niż podane wyżej. Bycie wysokim niesie za sobą wiele korzyści w każdym sporcie, lecz mając na uwadze fakt, że nie ma perfekcyjnej budowy ciała, możemy łatwo zauważyć słabsze obszary wynikające z dużego wzrostu. Kluczem do zwycięstwa przeciwko „zawodnikowi-wieży” jest odpowiednie taktyczne podejście, mające na celu wykorzystanie słabych punktów przeciwnika.

Po pierwsze, wysocy zawodnicy mają problem z utrzymaniem niskiej pozycji na korcie tenisowym. Dłuższe oraz cięższe ciało sprawia, że wysoka pozycja jest bardziej komfortowa podczas wysiłku fizycznego, więc zawodnicy starają się spędzać większość czasu w tej wygodnej strefie. Grając przeciwko wysokiemu zawodnikowi możemy wykorzystać tą wiedzę i zmusić go do uderzenia wielu piłek w niekomfortowej, niskiej pozycji. By osiągnąć ten cel, zawodnicy powinni wprowadzić uderzenie slajs do swojego repertuaru uderzeń. Po zagraniu piłki z wsteczną rotacją, kozioł jest niższy przez co przeciwnik musi nisko ugiąć nogi by zwiększyć swoje szanse na udaną odpowiedź. Wprowadzanie slajsa w regularnej wymianie, a także defensywa oparta na niskich uderzeniach to świetna strategia by zmusić wysokiego przeciwnika do błędów.

Następnymi elementami, które są godne uwagi mając przed sobą starcie z wysokim tenisistą to cierpliwość i powtarzalność uderzeń. Budowa ciała takiego zawodnika predysponuje do gry siłowej, dlatego ciężko jest zobaczyć tenisistę o wzroście 195 cm preferującego grę głęboko poza końcową linią i czekającego na kontratak. Taka strategia sprawia, że dany zawodnik wywołuje ciągłą presję na przeciwniku, oraz ma możliwość zagrania wielu uderzeń kończących. Próbując ograć tak ofensywnego gracza, musimy uzbroić się w cierpliwość i oprzeć naszą taktykę na regularności. Czekanie na błąd przeciwnika jest często kojarzone ze strachem i tchórzliwością, lecz prawidłowe wprowadzenie takiej strategii może zwiększyć nasze szanse na wygranie meczu. Zawodnik musi zrozumieć, że krótkie i łatwe piłki nadal powinny być egzekwowane z ofensywnym nastawieniem, natomiast uderzenia neutralne i defensywne powinny się opierać na cierpliwości i większej powtarzalności niż z regularnym przeciwnikiem.

Ostatnim rozwiązaniem taktycznym, które może przynieść zamierzone rezultaty przeciwko wysokiemu graczowi jest zagrywanie piłek blisko ciała. Serwis na ciało lub uderzenie w ciało gdy zawodnik idzie na siatkę, to dobre przykłady na wykorzystanie tej strategii. Piłki uderzane na nas wymagają szybkiej reakcji i wysokich zdolności koordynacyjnych, więc jest to dobre rozwiązanie przeciwko wysokim tenisistom, którzy nie mogą pochwalić się tymi umiejętnościami fizycznymi. W wielu przypadkach, przeciwnik postrzega takie zagranie jako „atak na jego osobę” i jest żądny rewanżu, co może niekorzystnie wpłynąć na podejmowane przez niego decyzje podczas następnych wymian. W mojej opinii, uderzenie w ciało z bliskiej odległości może być określone jako „nie fair-play”, natomiast taka sama piłka kierowana z okolic linii końcowej (serwis, passing shot) to czysta zagrywka taktyczna nie mająca na celu uderzenia przeciwnika.

Podczas kariery turniejowej, każdy zawodnik ma okazję zmierzyć się z różnorodnymi przeciwnikami, dlatego powinien być przygotowany na takie batalie. Taktyka zmienia się wraz z przeciwnikiem więc musimy zdawać sobie sprawę z dobrych i złych stron danego gracza. Tenisiści wysocy to grupa, która coraz częściej widywana jest na kortach tenisowych całego świata, dlatego będziemy mieć coraz częściej okazje, by rywalizować z wyższymi niż my. Wchodząc na kort z takim zawodnikiem nie możemy obawiać się jego możliwości związanych z budową ciała, lecz prawidłowym podejściem jest zrozumienie zalet i wad danej postury i zmuszenie przeciwnika do gry w niekomfortowych dla niego warunkach.

Treningi tenisowe są skonstruowane w większości z różnych ćwiczeń tenisowych. Trenerzy używają różnych metod korekcyjnych by poprawić błędy techniczne, rozwinąć decyzje taktyczne czy podnieść poziom przygotowania fizycznego. Spośród wielu możliwych ćwiczeń możemy wyróżnić imitację uderzenia, nagrywanie z kosza, dorzucanie piłki oraz wymianę. Wszystkie te techniki mają indywidualne mocne i słabe strony, dlatego rolą trenera jest decyzja o wyborze najlepszej opcji dla danego zawodnika. Jest wielu zwolenników ćwiczeń z kosza, lecz sposób, w jaki są używane sprawia, że dane podejście jest nieefektywne.

Początki ćwiczeń z kosza to pomysł Australijczyków, którzy wprowadzili nowość w tamtejszych czasach w postaci wprowadzania wielu piłek pod rząd, co powodowało większą intensywność ćwiczenia oraz możliwość wielu powtórzeń bez przerwy na zbieranie piłek. Ćwiczenia z kosza stwarzają możliwość do poprawienia zdolności w każdej sferze treningu, włączając w to wytrzymałość (strona fizyczna), mechanikę uderzenia (technika), decyzje o zagraniu po krosie (taktyka) oraz waleczność (strona mentalna). Podstawą do wykorzystania techniki nagrywania z kosza jest stworzenie ćwiczenia charakteryzującego się podobnymi sytuacjami jak te spotykane podczas meczu tenisowego. Poniżej przedstawiam kilka sugestii odnośnie prawidłowego wykorzystania ćwiczeń z kosza:

1. Uwzględnienie specyfiki tenisa

Tenis to sport, w którym sytuacje zmieniają się z punktu na punkt. Jedna wymiana może być zakończona po jednym uderzeniu (as serwisowy), a inna może trwać nawet 20-30 uderzeń (wymiana na korcie mączkowym). Biorąc te informacje pod uwagę, trenerzy powinni zmieniać liczbę powtórzeń w poszczególnych seriach (np. 6, 12, 23, 2), aby stworzyć bardziej efektywne ćwiczenie. Kolejnym benefitem różnicowania długości serii jest ćwiczenie mocy mięśniowej, by zawodnicy byli w stanie zagrać agresywny schemat 2-piłkowy po wcześniejszej, wyczerpującej 30-uderzeniowej wymianie. Trening w takich warunkach to dokladnie to samo, czego możemy spodziewać się podczas meczu, dlatego efekty są nieporównywalnie większe do podejścia z jednolitą liczbą powtórzeń w serii.

2. Zmienność wysokości trafiania piłek

Profesjonalni zawodnicy jak Roger Federer czy Stan Wawrinka uderzają piłki na 3 różnych wysokościach (poniżej bioder, od bioder do barków, powyżej barków). Taka zmienność jest spowodowana różnymi stylami przeciwników, którzy grają z odmiennymi rotacjami, kątami oraz siłą. Musimy pamiętać, że forehand grany z niskiej wysokości wymaga innego podejścia technicznego (niższe opuszczenie główki rakiety) i taktycznego (więcej tospinu), niż uderzenia grane z wysokości barków. Wielu trenerów popełnia błąd, poprzez nagrywanie wysokich, łatwych piłek na zagranie przygotowujące do podejścia do siatki, co w meczu tenisowym rzadko ma rację bytu, ponieważ zazwyczaj approach shot jest grany z niskiej piłki. Oglądanie i analizowanie meczu tenisowego to dobra opcja, by zdać sobię sprawę, czy nasze ćwiczenia z kosza odpowiadają sytuacjom meczowym pod względem technicznym, taktycznym, fizycznym oraz mentalnym.

3. Różnorodność w rotacjach piłek

Rotacja, której używamy w meczu tenisowym ma duży wpływ na odegranie przeciwnika. Część zawodników nie lubi grać przeciwko tenisistom, którzy często uderzają z rotacją wsteczną, ponieważ zmusza ich do cięższej pracy nóg i gry z większą ilością topspinu. Inni nie przepadają za grą na mączce przeciwko zawodnikom, którzy grają z ekstremalna rotacją awansującą, ponieważ piłka po koźle nabiera szybkości i powoduje problemy z kontrolą zagrania. Roger Federer to przykład światowego formatu pokazujący, jak zmiany rotacji mogą negatywnie wpłynąć na grę przeciwnika. Uwzględniając ten fakt w ćwiczeniach z kosza, trenerzy powinni częściej urozmaicać rotacje nagrywanych piłek, w przeciwieństwie do przestarzałego podejścia bazującego na nagrywaniu piłki backspinem. Poprzez zastosowanie różnych rotacji (awansująca, wsteczna, boczna), zawodnicy mogą osiągać lepsze rezultaty, ponieważ ćwiczenia treningowe bardzo przypominają sytuacje meczowe.

Podsumowując, ćwiczenia z kosza, jak każde inne, mogą dokonać wielu korekt w różnych sferach tenisowych, lecz mogą też sprawić, że dany zawodnik pozostanie na tym samym poziomie przez długi czas. Modyfikacja istniejących ćwiczeń pod kątem ilości powtórzeń, celów ćwiczenia, a także zmienności zagrywanych piłek to niezawodna metoda by osiągać zamierzone rezultaty w szybszy sposób.